เป็นสิ่งที่เราไม่ได้เริ่มใหม่ เราอาจทำมานานเเล้ว โดยไม่รู้ตัว'
คำพูดของเพื่อนสนิทที่คุยกันทางแชทเฟสบุ๊คเมื่อคืนนี้
ถึงเวลาแล้วล่ะที่จะดึง สิ่งที่ทำมานานเหมือนเพื่อนเก่าแก่
ขึ้นมาปัดฝุ่น แล้วทำให้เชิดหน้าชูตาซะ
ว่าแต่สิ่งใดล่ะ...ที่จะช่วยเราได้ในยามนี้
ตลอดมาตั้งแต่เล็กจนโต เวลามีแข่งขันทางวิชาการ
ของที่โรงเรียนเราไม่เคยเฉียดกรายเข้าใกล้
การแข่งขันในหมวดวิทย์-คณิตฯ สิ่งเดียวที่ฉันแข่งมาตลอด
คือวิชาภาษาไทย ทั้งการเขียนคำยาก พูดสุนทรพจน์
เขียนเล่าเรื่องจากภาพ เขียนเรียงความ แต่งกลอน
แต่งคำขวัญต่างๆ นับว่าได้ทำทั้งฟังพูดอ่านเขียน
จะมีที่ได้แข่งในสายวิทย์ครั้งหนึ่ง คือการตอบปัญญาทางวิทยาศาสตร์
ที่พ่อเข้าไปคุยกับครู ว่าอยากให้หนูลองดูสักครั้ง
ว่าเหมาะกับอย่างอื่นนอกจากภาษาไทยไหม
ครั้งนั้นสนุก เพราะเป็นการตอบคำถามแนวความรู้ทั่วไป
แน่นอน ความรู้รอบตัวฉันไม่เคยแพ้ใครเช่นกัน
จนขึ้นม.ต้น จึงได้ขบายผล ความเป็นคนชอบอ่าน
ได้แข่งตอบปัญหาสารานุกรม ได้อ่านหนังสือเป็นตั้งๆ
ขณะที่เพื่อนในกลุ่มไปเรียนดนตรี คนละชิ้นสองชิ้น
แม้ว่าสารานุกรมจะสนุก แต่การที่ต้องอ่านอัดๆ
ไม่ได้ทำให้ฉันเกิดไฟ หรือแรงบันดาลใจสักเท่าไหร่
ฉันวาดรูปได้บ้าง จัดว่าชอบมาก แม้ฝีมือไม่ดีนัก
โชคชะตาเลยพาไปเรียนสถาปัตย์ สนุกอยู่หรอก
แต่วิชาที่ฉันชอบที่สุดตอนเรียนคือ เรื่องเกี่ยวกับ
ต้นไม้ และประวัติศาสตร์
ขณะที่เรียนนั้นฉันมีโอกาสไปเข้าค่ายอาสา
และได้แรงบันดาลใจนั้นมาแต่งนิราศเรื่องแรกจนจบ
แน่นอน ฉันชอบท่องเที่ยว ถ่ายภาพ และเขียนบล็อก
อาจมีการสเกตช์ภาพนิดหน่อย แต่ไม่อลังการมากนัก
ปีสุดท้ายในมหาวิทยาลัย ฉันทำวิทยานิพนธ์เกี่ยวกับการออกแบบ
อาจารย์คอมเม้นท์กลับมาว่า ฉันเขียนเล่มวิทยานิพนธ์ได้ดีมาก
ภาษาดี แต่ทำไมทำงานออกแบบช้าจัง
ฉันควรทำงานอะไรดี?
