ชื่อเรื่องที่ปรากฏ...คือสิ่งที่ฉันอยากทำตอนนี้ แต่หลายๆ ปัจจัยและสถานการณ์ไม่อำนวย เพราะอีกเพียง 20 วัน ฉันต้องส่ง
ผลงานขั้นสุดท้ายวิทยานิพนธ์ปริญญาตรีของ นิสิตภาควิชาภูมิสถาปัตยกรรม
สองสามวันก่อนฉันรู้สึกหลงทางกับงานตัวเอง จนเมื่อวานนี้
ฉันได้พบกับอาจารย์ที่คอยเชียร์ผลงานฉันมาตลอดตั้งแต่ตอนตรวจรวม
ครั้งกลางภาค อาจารย์ท่านนี้ไม่ใช่อาจารย์ที่ปรึกษา แต่มีส่วนช่วยเป็นอย่างมาก
ที่ทำให้ฉันได้ผ่านมาทำงานต่อในครึ่ีงหลัง ฉันเริ่มมองเห็นแสงสว่าง
แต่การจะไปถึงเป้าหมายนั้น มันก็ต้องขึ้นกับตัวเองด้วย...
ฉันคิดว่าระยะหลัง ตัวเองไม่มีสมาธิในการทำงานเลย คิดน้อยด้วย
ทำงานแบบให้มีส่งเป็นครั้งๆ และหลายๆ เวลาฉันหนีโลกหนีตัวเอง
ตอนนี้อย่าเพิ่งพล่ามเรื่องงานดีกว่า การเขียนบล็อกก็เป็นการหนีตัวเองกลายๆ
ไม่ต่างจากดูหนัง อ่านหนังสือเท่าไหร่ ที่แม้จะเป็นเรื่อบงมีประโยชน์แค่ไหน
แต่ถ้ามันทำไปเพื่อหนีปัจจุบันที่ต้องเผชิญแล้วล่ะก็ ไม่ดีทั้งนั้น
ฉันชอบถ่ายภาพนะ หนีตัวเองได้เหมือนกัน ซื้อตุ๊กตาพูห์คู่พิกเล็ตให้พี่สาว
ที่คลั่งตัวละครเรื่องนี้เอามาก ได้กลับบ้านไปเจอกันทีก็จิ๊กเด็กๆ มาถ่ายรูปเล่น
อย่างที่จะได้เห็น เที่ยวบุกคลุกฝุ่นสวนที่บ้าน ก่อนจะคืนก็ต้องจับอาบน้ำ
ซึ่งจริงๆ แล้ว สภาพคนถ่ายก็ลงไปกลิ้งมอมแมมไม่ต่างกัน
'จ๊ะเอ๋! ผมพูห์ เป็นร่างอวตารขนาดจิ๋วที่ถูกตากล้องจอมขี้เกียจ(ทำงาน) แต่ขยันทำเลอะ
ลากลงมาเล่นในสวน พร้อมๆ กับเพื่อนผม พิกเล็ต ตอนนี้ขึ้นมาสังเกตการณ์บนดอกพุทธรักษาฮะ'
'เฮ่! พิกเล็็ต นายไปทำอะไรอยู่ตรงนั้นน่ะ'
'ชั้นมาหาเต่าทอง...แล้วก็แวะเก็บดอกไม้มาฝากนายด้วยพูห์...นายก็ลงมาเล่นด้วยกันสิ'
'เฮ่! พูห์ นายทิ่มหัวของนายลงไปทำไมน่ะ'
'ชั้นเจอดอกไม้ สีสวยเชียวนายดูสิ'
'ว้าวววว...พอเอามารวมกับดอกไม้ของฉันแล้วมันสวยมากเลยแฮะ'
'ฉันเหนื่อยจังพิกเล็ต เรามานอนเฉยๆ กันเถอะ'
'ฮ้า...สบายจังพูห์ แต่เหมือนชั้นจะเห็นดอกอะไรสีส้มๆ ตรงโน้นล่ะ ลองไปดูกันไหม'
'ฮึบ...พูห์ ... นายมันตัวหนักชะมัดยาด อย่าทำให้ก้านดอกไม้แกว่งไปมาสิ'
'พูห์...ชั้นกลัวจัง ชั้นอยากลงแล้วล่ะ ม่ายยยยยยยยยยยยยย...'
ตอนนี้อยากได้ตุ๊กตาตัวเล็กๆ เป็น Character ที่ไม่ติดลิขสิทธิ์จัง(อยากสร้างเอง...แต่คิดไม่ออก)
อยากทำเป็นซีรี่ย์ อยากหัดทำ stop motion ด้วย... โอ๊ยอะไรมากระชากฉันจากความฝัน
โอ...thesis ของฉันนั่นเอง รอก่อนโลกปรารถนาภายใน ฉันต้องกลับสู่โลกความเป็นจริงแล้ว
