Architecture 101

นั่งทำพอร์ทเตรียมไปสัมภาษณ์งาน
คิดถึงหนังเรื่อง Architecture 101
เศร้าไปเสียอย่างนั้น

อยู่กันมานาน

'เราเชื่อว่าบางอย่างที่สุดท้ายเราจะอยู่กะมันไปได้นานๆ
เป็นสิ่งที่เราไม่ได้เริ่มใหม่ เราอาจทำมานานเเล้ว โดยไม่รู้ตัว'


คำพูดของเพื่อนสนิทที่คุยกันทางแชทเฟสบุ๊คเมื่อคืนนี้

ถึงเวลาแล้วล่ะที่จะดึง สิ่งที่ทำมานานเหมือนเพื่อนเก่าแก่

ขึ้นมาปัดฝุ่น แล้วทำให้เชิดหน้าชูตาซะ

ว่าแต่สิ่งใดล่ะ...ที่จะช่วยเราได้ในยามนี้

ตลอดมาตั้งแต่เล็กจนโต เวลามีแข่งขันทางวิชาการ

ของที่โรงเรียนเราไม่เคยเฉียดกรายเข้าใกล้

การแข่งขันในหมวดวิทย์-คณิตฯ สิ่งเดียวที่ฉันแข่งมาตลอด

คือวิชาภาษาไทย ทั้งการเขียนคำยาก พูดสุนทรพจน์

เขียนเล่าเรื่องจากภาพ เขียนเรียงความ แต่งกลอน

แต่งคำขวัญต่างๆ นับว่าได้ทำทั้งฟังพูดอ่านเขียน

จะมีที่ได้แข่งในสายวิทย์ครั้งหนึ่ง คือการตอบปัญญาทางวิทยาศาสตร์

ที่พ่อเข้าไปคุยกับครู ว่าอยากให้หนูลองดูสักครั้ง

ว่าเหมาะกับอย่างอื่นนอกจากภาษาไทยไหม

ครั้งนั้นสนุก เพราะเป็นการตอบคำถามแนวความรู้ทั่วไป

แน่นอน ความรู้รอบตัวฉันไม่เคยแพ้ใครเช่นกัน

จนขึ้นม.ต้น จึงได้ขบายผล ความเป็นคนชอบอ่าน

ได้แข่งตอบปัญหาสารานุกรม ได้อ่านหนังสือเป็นตั้งๆ

ขณะที่เพื่อนในกลุ่มไปเรียนดนตรี คนละชิ้นสองชิ้น

แม้ว่าสารานุกรมจะสนุก แต่การที่ต้องอ่านอัดๆ 

ไม่ได้ทำให้ฉันเกิดไฟ หรือแรงบันดาลใจสักเท่าไหร่

ฉันวาดรูปได้บ้าง จัดว่าชอบมาก แม้ฝีมือไม่ดีนัก

โชคชะตาเลยพาไปเรียนสถาปัตย์ สนุกอยู่หรอก

แต่วิชาที่ฉันชอบที่สุดตอนเรียนคือ เรื่องเกี่ยวกับ

ต้นไม้ และประวัติศาสตร์

ขณะที่เรียนนั้นฉันมีโอกาสไปเข้าค่ายอาสา

และได้แรงบันดาลใจนั้นมาแต่งนิราศเรื่องแรกจนจบ

แน่นอน ฉันชอบท่องเที่ยว ถ่ายภาพ และเขียนบล็อก

อาจมีการสเกตช์ภาพนิดหน่อย แต่ไม่อลังการมากนัก

ปีสุดท้ายในมหาวิทยาลัย ฉันทำวิทยานิพนธ์เกี่ยวกับการออกแบบ

อาจารย์คอมเม้นท์กลับมาว่า ฉันเขียนเล่มวิทยานิพนธ์ได้ดีมาก

ภาษาดี แต่ทำไมทำงานออกแบบช้าจัง

ฉันควรทำงานอะไรดี?

ความเจ็บปวดในสมอง

ฉันเรียนจบแล้ว
กลับมาอยู่บ้าน
อยากอยู่นานนาน
แต่ชักไม่ได้

กับคนที่รัก
อยู่ใกล้เกินไป
ต้องเจ็บปวดใจ
ถ้าทะเลาะกัน

เหมือนกันมากมาก
อยู่ยากนะนั่น
ใจร้อนเหมือนกัน
ฟาดฟันกันเอง

ต้องสู้ ต้องรอด

ฉันทำความผิดพลาดมามาก เพราะความใจร้อน มักง่าย และขี้เกียจ

มันแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว ฉันจะทำส่วนที่เหลือให้ดีที่สุด

ขอแปะคำพูดของหนุ่ม สน. 'เหนื่อย เดี๋ยวก็หาย แต่ถ้าผ่านไปแล้ว แก้ไม่ได้แล้วนะเว่ย'

กินขนมชั้นที่ไม่มีกลิ่นหอม ก็ไม่ต่างอะไรกับการเคี้ยวแป้งและน้ำตาล

เดินฝ่าเปลวแดดบนบาทวิถีในกรุงเทพมหานคร

พื้นที่ที่เย็นที่สุดคือข้างป้อมตำรวจที่ปิดประตูไม่สนิท

เกลือกกลิ้งวิ่งเล่น...เก็บดอกไม้ปีนป่ายตามใจ

ชื่อเรื่องที่ปรากฏ...คือสิ่งที่ฉันอยากทำตอนนี้ แต่หลายๆ ปัจจัย

และสถานการณ์ไม่อำนวย เพราะอีกเพียง 20 วัน ฉันต้องส่ง

ผลงานขั้นสุดท้ายวิทยานิพนธ์ปริญญาตรีของ นิสิตภาควิชาภูมิสถาปัตยกรรม

สองสามวันก่อนฉันรู้สึกหลงทางกับงานตัวเอง จนเมื่อวานนี้

ฉันได้พบกับอาจารย์ที่คอยเชียร์ผลงานฉันมาตลอดตั้งแต่ตอนตรวจรวม

ครั้งกลางภาค อาจารย์ท่านนี้ไม่ใช่อาจารย์ที่ปรึกษา แต่มีส่วนช่วยเป็นอย่างมาก

ที่ทำให้ฉันได้ผ่านมาทำงานต่อในครึ่ีงหลัง ฉันเริ่มมองเห็นแสงสว่าง

แต่การจะไปถึงเป้าหมายนั้น มันก็ต้องขึ้นกับตัวเองด้วย...

ฉันคิดว่าระยะหลัง ตัวเองไม่มีสมาธิในการทำงานเลย คิดน้อยด้วย

ทำงานแบบให้มีส่งเป็นครั้งๆ และหลายๆ เวลาฉันหนีโลกหนีตัวเอง

ตอนนี้อย่าเพิ่งพล่ามเรื่องงานดีกว่า การเขียนบล็อกก็เป็นการหนีตัวเองกลายๆ

ไม่ต่างจากดูหนัง อ่านหนังสือเท่าไหร่ ที่แม้จะเป็นเรื่อบงมีประโยชน์แค่ไหน

แต่ถ้ามันทำไปเพื่อหนีปัจจุบันที่ต้องเผชิญแล้วล่ะก็ ไม่ดีทั้งนั้น

ฉันชอบถ่ายภาพนะ หนีตัวเองได้เหมือนกัน ซื้อตุ๊กตาพูห์คู่พิกเล็ตให้พี่สาว

ที่คลั่งตัวละครเรื่องนี้เอามาก ได้กลับบ้านไปเจอกันทีก็จิ๊กเด็กๆ มาถ่ายรูปเล่น

อย่างที่จะได้เห็น เที่ยวบุกคลุกฝุ่นสวนที่บ้าน ก่อนจะคืนก็ต้องจับอาบน้ำ

ซึ่งจริงๆ แล้ว สภาพคนถ่ายก็ลงไปกลิ้งมอมแมมไม่ต่างกัน

'จ๊ะเอ๋! ผมพูห์ เป็นร่างอวตารขนาดจิ๋วที่ถูกตากล้องจอมขี้เกียจ(ทำงาน) แต่ขยันทำเลอะ

ลากลงมาเล่นในสวน พร้อมๆ กับเพื่อนผม พิกเล็ต ตอนนี้ขึ้นมาสังเกตการณ์บนดอกพุทธรักษาฮะ'

'เฮ่! พิกเล็็ต นายไปทำอะไรอยู่ตรงนั้นน่ะ'

'ชั้นมาหาเต่าทอง...แล้วก็แวะเก็บดอกไม้มาฝากนายด้วยพูห์...นายก็ลงมาเล่นด้วยกันสิ'

'เฮ่! พูห์ นายทิ่มหัวของนายลงไปทำไมน่ะ'

'ชั้นเจอดอกไม้ สีสวยเชียวนายดูสิ'

'ว้าวววว...พอเอามารวมกับดอกไม้ของฉันแล้วมันสวยมากเลยแฮะ'

'ฉันเหนื่อยจังพิกเล็ต เรามานอนเฉยๆ กันเถอะ'

'ฮ้า...สบายจังพูห์ แต่เหมือนชั้นจะเห็นดอกอะไรสีส้มๆ ตรงโน้นล่ะ ลองไปดูกันไหม'

'ฮึบ...พูห์ ... นายมันตัวหนักชะมัดยาด อย่าทำให้ก้านดอกไม้แกว่งไปมาสิ'

'พูห์...ชั้นกลัวจัง ชั้นอยากลงแล้วล่ะ ม่ายยยยยยยยยยยยยย...'

ตอนนี้อยากได้ตุ๊กตาตัวเล็กๆ เป็น Character ที่ไม่ติดลิขสิทธิ์จัง(อยากสร้างเอง...แต่คิดไม่ออก)

อยากทำเป็นซีรี่ย์ อยากหัดทำ stop motion ด้วย... โอ๊ยอะไรมากระชากฉันจากความฝัน

โอ...thesis ของฉันนั่นเอง รอก่อนโลกปรารถนาภายใน ฉันต้องกลับสู่โลกความเป็นจริงแล้ว